mitt forhold til bilder

Mitt forhold til bilder er i grunnen helt nøytralt. Det å ta bilder er noe man gjør på ferie for å kunne huske hva vi gjorde der noen år etter vi gjorde det. Når det kommer til malerier, tegninger og den slags er jeg mer interessert. Jeg tegner veldig mye og har enkelte perioder der maling er en stor ting.

For tiden har jeg begynt med mer detaljerte bakgrunner på tegningene og anatomien er også blitt bedre. Fotografier har alltid vært morfars greie i familien, han er den store fotografen og han er veldig flink. På grunnlag av dette fant jeg ut at jeg vill prøve dette selv. Jeg fant ut at foto ikke er min ting, det gikk alt for lett å ta bilder og når jeg fant noe å ta bilde av, hadde jeg ikke kameraet med meg.

Bilder, da mener jeg både foto og tegninger, er for meg å utrykke hva du føler gjennom bilder, ikke ord. Budskapet trenger ikke å være synlig, eller i det hele forståelig, så lenge det betydde noe for den personen som lagte det.

ei kjensle av makt

okay, så den siste oppgåva er å skrive ei historie på nynorsk og den skal vere så lang at eg meiner at eg har fått taket på nynorsk. eg trur eg har skreve alt for mykje, 1564 ord og eg var nødt til å framskynde slutten for ikkje å drukne dykk i tekst. =w=
men i vert fall, her er historia mi, "Ei kjensle av makt"

------

Ei kjensle av makt.

Tenk deg ei kjensle. Ei kjensle så sterk at du ikkje klarer å ignorere han. Denne kjensla kan være glede, sorg, hat, sinne. Tenk deg ei kjensle av makt.


Vatn kan være ein utroleg irriterande ting, er du ikkje eining?

Det kan du banne på. Eg kan ikkje flytte på meg og det fordømte vatnet har væta håret mitt i det uendelige no, kanskje lenger. Eg er dassblaut.

Og kva med klokka? Den evige tikkinga som bankar mot tinningane dine? Aldri gir deg fred, aldri lar deg sove?

Kunne eg berre gjort noko med den fordømte lyden! Eg trur eg blir galen. Eg har ikkje sove på eg veit ikkje kor lenge.

Vil du ikkje sjå sola igjen? Kjene varmen på huda? Kjenne lukta av frisk luft fylle lungene?

Jo. Eg vil ut. Ut herifrå, til sola, til lufta.

Kva ville du gitt for å stoppe alt dette? Kva ville du gitt for å kome vekk frå den fuktige, søte lufta, den øyredøyvande tikkinga og væta?

Mykje. Eg ville gitt mykje.

Berre mykje? Du klarer meir enn det. Ville du ikkje gitt alt for å få det til å ta slutt . Du ville gitt alt, Caine, hmmm? Ville du ikkje?

….Jo, eg ville gitt alt.

Eg kan hjelpe deg. Det einaste du må gjere er å gje meg noko. Noko som er dyrebart for deg og alt anna vil plutseleg vere innanfor rekkjevidde. Nokre få ord, Caine, og du kan forsvinne. Få alt det gamle tilbake. Bare sei ”eg gir alt”.

…. Eg … Eg gir alt.

Og alt skal bli gitt.


Sola skreik i augo hans, og lukta av eksos var nærmast himmelsk. Den sterkaste lukta var lukta av blomar, lufta og trea, av byen og andre menneske. Det var lukta av dagens samfunn, men også av noko anna. Det var lukta av fridom. Det verka som det var ei æve sidan han sist hadde våre ute på gata, sidan sist han hadde vore i nærleiken av normale menneske. ”Dei” visste sanneleg korleis ein skulle isolere folk frå verda. Han strakte på armane og nøyt kjensla av fridom som fylte han. Han hadde makt no. Han kunne gjere som han ville. ”Dei” ville ikkje kunne finne han igjen.

Skulle ikkje finne han igjen.

Det hadde stemma lova han. Makt. Han smakte på ordet, rulla det på tunga og uttalte det sakte. Det smakte rart. Svulmande på ein måte, som om dei ikkje hadde god nok plass i munnen og ville ut fortast mogleg. Sakte såg han seg rundt medan han klødde seg distré i skrittet, noko som medførte ei forbipasserande dame til å skule stygt på han. Ops, han var nøydt til å hugse på at han ikkje var åleine lenger. Han smilte muntert til dama som såg kjapt vekk og hasta vidare. Ein song blei spilt av i ein av dei nærliggande butikkane. Viss han ikkje hugsa feil heitte den ”Eye of the Tiger”, ein ganske fengjande song. Musikken strøymde ut av høgtalarane og inn i kroppen hans og han byrja å nynne forsiktig til melodien medan han bevegde seg nedover gata. Kva skulle han bruke makta til? Nei, det var ikkje spørsmålet. Spørsmålet var når han skulle bruke makta. Denne krafta som var blitt gitt til han av stemmen. Den pulserande makta som viste seg som eit lysglimt og fekk folk til å falle om rundt ham, utan nokosinne å reise seg igjen. Han smilte skeivt til seg sjølv. I blikket var det eit mørke som fekk dei andre på gata til å instinktivt trekke seg vekk frå han. Han gjekk som i ei boble, ingen kom nærmare enn ein meter innanfor hans radius. Dei ignorerte han, han ignorerte dei. Han var tigeren i songen, medan dei var byttet han lurte på.


Du burde slå til no. No medan dei enda leiter etter deg. Slå til no, no som dei forventa at du kjem til å springe langt, langt vekk. Kom tilbake, ta hemn.

Eg skal gjere det. Snart. Eg ventar på den rette augneblinken.

Gjer det no!

Ikkje mas! Eg gjer det når eg sjølv vil. Du er berre ein stemme, eg veit ikkje om du eigentleg finnest eingong.

Åh, eg finnest. Og viss du ikkje gjer som eg seier, mister du det eg har gitt deg.

…..Du vågar ikkje.

Eg vågar, og det vil skje viss du ikkje snur no, går tilbake og tar din hemn!



Han såg rundt seg, på alle kroppane rundt seg, lika med hol gjennom magen, beina, brystet. Kvifor gjorde han dette igjen? Åh jo, fordi stemmen sa det. Den kroppslause stemmen som gav gjenlyd i hovudet hans, stemmen som fekk han til å gjere ting. Ting som han aldri hadde trudd var mogleg å gjere. Caine såg ned på hendene sine. Dei såg ut som heilt normale tenåringshender. Hender som eigentleg skulle gjere heimelekser, flørte med jenter, mogleges drive med ein slags sport.
Han hadde ikkje eit normalt liv. Han hadde aldri hatt eit normalt liv.

”Der er galningen! Skyt! Skyt før han drep fleire!”

Kuler fauk gjennom lufta, trefte han nesten, men han kom seg unna. Kulene trefte veggen og rikosjerte tilbake til nokre av mennene med skytevåpen. Caine pusta tungt. Han ville ikkje dette. Stemmen burde ikkje klare å bestemme over han, kvifor var stemmen i det heile der?!

”Kvar blei det av han? Han må ikkje sleppe unna!”

”Han er her! Eg fann han!”

Caine dukka ned og sprang rundt eit hjørne, opp ei trapp og inn ei dør på venstre side. Rommet var tomt, bortsett frå ein potteplante som såg ut som om var laga av plastikk, eit vindauge og eit skrivebord i midten av rommet. Hane gjekk bort til potteplanten og gøymte seg bak han. Tårer trilla nedover andletet hans. Skrammer han hadde fått byrja plutseleg å verke, som om kjensla i kroppen nett hadde kome tilbake. Eit sårt hulk slapp fram mellom dirrande lepper. På ein måte vekte dette han, og han slutta å grine, tørka tårene og slapp ut eit langt sukk. Nei, han kunne ikkje vere patetisk no. Igjen såg han på hendene sine, hendene som hadde drepe menneske, meir menneske enn han nokon gong burde ha drepe. Auga hans lukka seg og igjen sukka han. Han var lei, lei av å gøyme seg, lei av å vere redd, lei av å angripe. Han var lei livet.

Ikkje tenk på det eingong gut! Du er her for å fullføre, ikkje for å hoppe av på midten.

Screw you! Eg klarar meg åleine. Gå din veg! Ikkje… Ikkje snakk til meg meir!

Eg kjem alltid til å snakke til deg. Du kjem aldri mei til å vere åleine. Kvart val du tar, kvar einaste tanke du tenkjer vil ikkje lenger vere din eigen. For alt du veit er det ikkje du, men eg som er deg.

Stopp. Eg vil ikkje meir. Du sa… Du lova.

Eit sårt hulk slapp ut igjen og tårene brøyt ut frå augo igjen. Sakte, og utan at han merkte noko tok stemmen over. Han reiste seg, gjekk ut frå rommet, ned trappa og rundt svingen. Tilbake til gangen med alle lika. Denne gongen var stemmen han.

”Der er han! Eg fann han! Alle menn samle seg i inngangshallen!”

Caine, stemmen, løfta hendene og sikta seg inn på personen foran han. Caine kjente kjensla av glede fylle seg, iblanda kjensla av makt, kjensla du får når du drep eit anna menneske. Caine kunne berre sjå på når ei framand makt løfta hendene hans og retta dei mot mennesket med ønske om å drepe det. Ei usynleg kraft brende seg gjennom brystet på mannen, gjennom vernedrakta, den skotsikre vesten og rett gjennom kroppen. Caine kunne lukte brent kjøt. Mannen såg overraska ned på holet i brystet, så slokna lyset i auga hans og han falt saman på golvet. Det verka som ei æve, men det hadde bare gått sekunder. Stemma lo, ikkje inni hovudet hans lenger, stemmen brukte hans kropp, hans stemme, hans hender til å ta liv. Fleire menn kom, fleire menn røska vekk frå denne verda på brutalt vis. Fleire skot, fleire rop, springane føter, lyden av daud, lyden av makt.

Stillheit, blod, lik, daud. Sløvt såg han på alle menneska, forvridde dokker utan liv og utan håp. Han såg ned på seg sjølv. Blod der også, uvisst om det var hans eige eller ein annans. Stemma hadde forsvunne. Inni hovudet hans var det berre plass til hans eigne tankar, hans eigne kjensler. Han klarte ikkje røyre seg frå veggen han støtta seg til. Stemmen hadde sagt han ikkje kom til å døy, men han tok feil. Caine såg det sjølv, på måten tankane føltes sløve, men uventa klåre, som overflata på eit vatn, vanskeleg å sjå gjennom, men var du først er der, er alt overraskande klårt. Blodet var visst hans eige. Når han tenkte gjennom det, korleis hadde han overlevd alle dei kulene retta mot han? Når han tenkte på det no, verka det umogleg. Kanskje det var umogleg, og stemmen berre så vidt hadde heldt han i livet. Blodet kom ut gjennom ei mengd hol i kroppen hans, konsentrert på området rundt brystet, magen og hovudet. Det gjorde ikkje vondt. Kroppen stenger borte smertene når dei blir for stor til å halde ut. Han smilte matt for seg sjølve, lukka augo og venta på slutten. Mørkret omfamna han og lyset forsvann.